Sommige bruiloften zijn me gewoon op het lijf geschreven. Dit was er zo eentje.
De bruid kende ik al via een netwerkclub. Daardoor wist ze hoe ik fotografeer en, nog belangrijker, ze gaf me alle vrijheid. Geen lijstjes met verplichte foto's, geen eindeloos poseren en geen trouwdag die om de fotograaf draait. Ik mocht kijken, rondlopen en vastleggen wat er écht gebeurde. Precies zoals ik het graag doe.
Van Tinder naar trouwen
Hun liefdesverhaal begon op Tinder. Een swipe die uiteindelijk leidde tot deze heerlijke trouwdag bij Frymerson in Sint Odiliënberg. Voor mij was deze plek trouwens niet nieuw. De eerste keer dat ik hier kwam, was voor een heel andere gelegenheid: de uitvaart fotograferen van de dame die destijds in het huis woonde. Ondanks de verdrietige aanleiding was ik toen al enorm onder de indruk van het huis en de plek. Daarom vond ik het extra bijzonder om hier nu terug te komen. Wat is het ontzettend mooi geworden! Een plek die ik kende van een afscheid, was nu gevuld met liefde, vrienden, familie, muziek, honden en vooral heel veel plezier.
Regen voorspeld, maar uiteindelijk kwam de zon
Eigenlijk zou de ceremonie buiten in de boomgaard plaatsvinden. Helaas waren de weersvoorspellingen niet bepaald enthousiast en werd er regen gemeld. Daarom moest het oorspronkelijke plan worden losgelaten. De ceremonie verhuisde naar de prachtige schuur. Achteraf helemaal geen straf, want juist daar ontstond een warme, intieme sfeer.En vervolgens besloot het weer ineens wél mee te werken. Na de ceremonie werd het droog en kwam zelfs de zon tevoorschijn. Dus konden we toch nog even die mooie boomgaard in.
Een fotoshoot van precies vijf minuten
En met 'even' bedoel ik ook echt even. De complete fotoshoot duurde precies vijf minuten. Samen de boomgaard in, de twee Engelse springerspaniëls erbij en klaar. Geen ingewikkelde poses, geen twintig keer opnieuw lopen en vooral niet een uur verdwijnen terwijl je gasten gezellig aan het feesten zijn. Want waarom zou je? Als twee mensen fijn met elkaar zijn, hoef ik die liefde niet voor ze te regisseren. Ik hoef alleen maar te kijken.
Twee doggies met een belangrijke taak
De twee tolling retrievers waren trouwens niet alleen mee voor de gezelligheid. Zij hadden tijdens de ceremonie een behoorlijk belangrijke taak: ze brachten de ringen. En natuurlijk ging dat op hun eigen hondse manier.Juist dat soort momenten maken een trouwdag persoonlijk. Niet omdat het perfect volgens een draaiboek verloopt, maar omdat het helemaal bij jullie past.
Wauwie, die poederroze trouwjurk!
En dan moet ik het natuurlijk nog even over die jurk hebben. Die kleur! Geen traditionele witte trouwjurk, maar een werkelijk prachtige poederroze jurk. Wauwie. Ik was er echt weg van. Romantisch, eigenzinnig en anders, zonder dat het ook maar een seconde geforceerd voelde. Bovendien paste die zachte kleur prachtig bij de omgeving en de hele sfeer van deze dag. Wat mij betreft is dat precies wat een trouwdag mag zijn. Niet doen wat 'hoort', maar keuzes maken waar jíj blij van wordt.
Seventies parasols en een heerlijke buitensfeer
Na de ceremonie kon gelukkig steeds meer buiten plaatsvinden. Daar stond een ontzettend leuke tent en dan waren er ook nog die geweldige seventies parasols. Ik hou ervan. Het gaf de hele setting zo'n losse, kleurrijke en bijna festivalachtige sfeer. Bovendien was er een ontzettend leuke mix van vrienden en familie. Verschillende leeftijden en verschillende mensen door elkaar, maar vooral heel veel gezelligheid.
Voor mij is dat natuurlijk een cadeautje.
Want terwijl iedereen praat, lacht, eet, knuffelt en geniet, gebeurt er voortdurend iets. Een blik hier, een enorme lach daar, iemand die ontroerd raakt en even verderop gebeurt alweer iets totaal anders. Ik hoef het niet te verzinnen. Het is er al.
En natuurlijk: het beroemde hart vol frambozen
En dan de taart.Of eigenlijk: dat gigantische hart vol frambozen. De beste bruidstaart natuurlijk! Geen ingewikkeld bouwwerk van meerdere verdiepingen, maar dat bekende grote hart helemaal vol met verse frambozen. Alleen al om naar te kijken werd je er blij van.Bovendien paste zelfs het aansnijden helemaal bij deze dag. Geen plechtige taartsnijceremonie waarbij iedereen staat te wachten op dat ene perfecte fotomoment. Nee hoor. Iedereen sneed gezellig zijn eigen stuk af. En wilde je er twee? Dan nam je er gewoon twee. Heerlijk. En ondertussen ontstonden vanzelf weer de foto's waar ik van hou. Mensen die pakken, proeven, lachen en genieten. Niemand die voor mij iets opnieuw hoeft te doen.
Drie vrienden achter de draaitafel
Later werd het nóg gezelliger, want maar liefst drie vrienden van het bruidspaar namen plaats achter de draaitafel. En ze draaiden superleuk. Daardoor voelde ook het feest helemaal eigen. Geen standaard invulling omdat het nu eenmaal zo hoort op een bruiloft, maar vrienden die voor vrienden muziek draaien en een dansvloer die vanzelf tot leven komt. En ik? Ik bewoog ertussendoor. Op zoek naar precies die fracties van seconden die je zelf tijdens zo'n dag nauwelijks meekrijgt.
Als jij absoluut niet wilt poseren…
Dan zou jij zomaar precies mijn klant kunnen zijn.Misschien vind je fotografie ontzettend belangrijk, maar krijg je al jeuk bij het idee dat je een uur lang met een fotograaf moet verdwijnen. Misschien wil je helemaal niet horen waar je moet staan, hoe je moet kijken, waar je je handen moet laten of dat je 'nog één keertje lachend naar elkaar toe moet lopen'. Mooi.
Want ik wil veel liever fotograferen wat er gebeurt als ik me er níét mee bemoei.
De tranen die iemand snel probeert weg te vegen. Je vrienden die dubbel liggen van het lachen. Je vader die je aankijkt. De hond die precies op het verkeerde moment zijn eigen plan trekt. Een hand op een schouder. Een kind dat tussendoor rent. Een onverwachte omhelzing. Je oma die geniet. En die ene blik tussen jullie die maar een halve seconde duurt.
Dat zijn later de foto's die je terugbrengen naar je trouwdag.
Niet naar hoe jullie voor mijn camera stonden, maar naar hoe het voelde. Natuurlijk maken we ook een paar mooie foto's van jullie samen. Zoals bij deze bruiloft, tussen het groen in de boomgaard. Maar daar hebben we dus echt geen uur voor nodig. Vijf minuten bleek meer dan genoeg.
De rest van de dag?
Die is van jullie.
